donderdag 22 juni 2017

Ons zenplekje

Het gebeurt wel eens dat onze zoon wat overactief is. Een dagje lekker gezellig binnen zitten is niet aan hem besteed. Tegen het einde van zo'n dag is hij helemaal opgedraaid, begint kattenkwaad uit te halen en heeft dan twee briesende, nerveuze ouders. Hij moet minstens één keer per dag gelucht worden, zo simpel is het. In het weekend proberen we toch altijd ten minste één uitstapje te plannen met dit doel (soms twee), maar dit is niet altijd mogelijk. Als het eens niet gelukt is om hem uit te laten en we dus met een tikkende tijdbom in huis zitten, kunnen we nog altijd ontsnappen naar een goed bewaard geheim in onze buurt: het Hydepark in Hoboken.

Het Hydepark is een buurtparkje dat vorig jaar in mei werd geopend. Je ziet dat aan de bomen, want die zijn nog maar recent aangeplant, dus nog vrij klein, wat een vrije kale eerste aanblik geeft als je het park binnen wandelt. Ik heb altijd een gemengd gevoel als ik er kom, want op een bepaalde manier voelen die kleine bomen en het gebrek aan schaduw nog wat kunstmatig aan, maar als ik er dan eenmaal ben, kom ik er tot rust zoals ik in geen enkel ander park in Hoboken tot rust kom.



Het park wordt ecologisch beheerd, wat wil zeggen dat er geen ingrepen gebeuren om het waterpeil in de gracht op peil te houden (soms is er zelfs in de verste verte geen water te bespeuren) en het riet wordt niet ingeperkt en mag zijn gangen gaan. Net zoals Emil, want wij kiezen ons een plekje uit op het gras en Emil mag helemaal losgehen. Omdat het park maar één ingang heeft, die ver genoeg verwijderd is van het speelveldje, hoeven we er niet bang voor te zijn dat hij opeens de straat oploopt. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik doe niets liever dan ergens te zitten en te kijken naar mijn kinderen die aan het spelen zijn.

En spelen kunnen ze: er zijn boomstronken om op te klauteren, grote stenen om naar believen te verplaatsen, heuveltjes om vanaf te rennen, verborgen brugjes om de gracht over te steken, een huisje om in te rusten ... Als Emil zich hier heeft uitgeleefd, is hij opeens een ander kind en kunnen we daarna weer met een gerust (en kalm) hart naar huis. Marie is ook al enthousiast!

Er zijn periodes dat we hier weken aan een stuk niet komen en soms komen we hier een paar avonden per week. Bijna altijd zijn we de enigen daar. We blijven ook nooit lang, hooguit een half uurtje. Dat gevoel van dat parkje dat op dat moment even helemaal voor ons is, draagt ook bij aan de gezelligheid. Dus stiekem hoop ik dat het nog lang onontdekt mag blijven.

vrijdag 16 juni 2017

Zwanenfeestje voor Marie

Marie werd begin deze maand al 1 jaar. We gaven een klein feestje voor de grootouders en broers en zussen en kozen voor een zwanenfeestje. Het is niet bijster origineel, want zoek eens op "zwanenfeestje" in google ... Iederéén doet dat. Maar kom, originaliteit is zwaar overroepen.

Marie had al een zwanenkleedje en ik vond het een leuk thema. Door een andere blog werd ik helemaal enthousiast van het idee en liet ik me inspireren voor ons eigen feestje (lees: ik kopieerde schaamteloos enkele van haar ideeën). Dus werden het zwanen, een beetje wit, een beetje roze en dan nog wat goud ertegenaan gesmeten. En een regenboog van ballonnen, dat had ik in de Ava in een boek zien staan toen ik daar wat feestmateriaal ging inslaan. Marie kreeg een old school zwaantje van de bakker om te verwoesten (ze at het trouwens helemaal op...).








Ik naaide voor de gelegenheid een gouden kroontje in vilt, maar had het uiteindelijk niet kunnen afwerken. Tijdens de pasbeurt gleed het ook constant van haar hoofd, dus werd het de (ook wel zwanenprinseswaardige) kroon die ze maakten in de crèche. (Ja, het voelt een klein beetje als een 'mama fail', dat geef ik toe... Marie liet het gelukkig niet aan haar hart komen, die was al blij met haar eigen pateeke).




maandag 29 mei 2017

Uitstapje: provinciedomein Het Vinne

"Het Vinne is een 130 ha groot natuurdomein van de provincie Vlaams-Brabant, gelegen in een depressie in de vallei van de Kleine Gete, aan de oostrand van de stad Zoutleeuw", zo zegt Wikipedia. Vorige donderdag, op die warme O.H. Hemelvaart, trokken wij er met ons viertjes op uit, want we hadden behoefte aan wat frisse buitenlucht. Van die depressie hebben we trouwens niets gemerkt...


In de herfst van vorig jaar zijn we onofficieel begonnen aan een verkenningstocht doorheen alle provinciale domeinen die Vlaanderen ons te bieden heeft. Zo'n provinciaal domein is immers altijd goed voorzien van een speeltuin, begaanbare wandelpaden en wandelingen van verschillende lengtes en zeer belangrijk, een horecagelegenheid. Werden al door ons verkend: het provinciaal groendomein Prinsenpark in Retie (waar je wandelt doorheen het bos en plots uitkijkt over een grote vijver) en provinciaal groendomein de Averegten in Heist-op-den-Berg (want dat heeft een leuk speelbos waar geen enkel kind met propere knieën uitkomt). Deze domeinen bespreek ik graag nog in een volgende blog, maar nu wil ik het over Het Vinne hebben.


Over de talrijke vlonderpaden bijvoorbeeld, of over dat bijna oorverdovende, maar prachtige gekwetter van de vogels op het meer. Er zijn verschillende wandelingen uitgestippeld die je langsheen het meer voeren met her en der kijkhutten van waaruit je de vogels kan bespieden. We zagen ook een kikker! Na het wandelen (uiteraard consumeerden wij zowel vóór als ná de wandeling, levensgenieters wij...) kunnen kinderen zich uitleven op de grote speeltuin, terwijl de ouders zich op het terras van bistro Het Vinne kunnen vleien. (Dat Emil op datzelfde terras een halve gesmolten calipo over zijn T-shirt kapte en daarna nog pipi deed in zijn broek en langsheen zijn been vergeten we gemakshalve even. Het kon de pret niet bederven.)






Op de site van Natuurpunt staat dat het domein rolstoel- en buggyvriendelijk is en dat is het tot op zekere hoogte wel, al was het op de vlonderpaden soms best spannend toen wij er met onze buggy tegenliggers tegenkwamen en moesten we op sommige grassige stukken wel goed duwen. Maar wij laten ons daar meestal niet door tegenhouden en testen onze wandelwagen graag uit in alle mogelijke omstandigheden. Marie vindt dat allemaal ok. En wij vonden Het Vinne meer dan ok en komen hier dus graag nog eens terug. Zonder buggy dan misschien...




donderdag 18 mei 2017

De eeuwige strijd met het kapsel

Mijn kapsel en ik zijn nooit echt de beste vrienden geweest. In mijn jonge jaren experimenteerde ik al wel eens met heel lang, heel kort, krulletjes (aka 'de poedel') of een kleurtje, maar nooit met veel succes. Sinds een aantal jaren weet ik dat ik het best kies voor het kapsel uit mijn kindertijd: de halflange bob mét froefroe. Niet te veel opgeknipt, want dan steekt dat alle kanten uit. Ik heb zo'n weerborstel in mijn haar waardoor dat vanzelf naar buiten krult (heel elegant ...).


Het kapsel uit mijn kindertijd, een winnaar voor het leven.

Gewoon een halflange bob dus. Een halflange bob die ik, enkele weken na mijn kappersbezoek, eigenlijk altijd in een staartje draag, want op de duur begint dat loshangende haar me te irriteren en voelt dat zo zwaar aan en moet dat gewoon omhoog. Ik krijg dat zelf ook nooit zo goed gebrusht als de kapper, dus volgt na een kappersbezoek ook vaak de teleurstelling, en dus, een staartje. Ik vind ook altijd dat dat los haar er bij mij zo gewoontjes uitziet en het is niet dat dat staartje dan zo high fashion is, maar dan heb ik tenminste het idee dat ik er nog iets aan gedaan heb.


Op foto's van mezelf verkies ik echter mijn haar los, want dat ziet er dan toch beter uit dan enkel die froefroe en dat staartje dat niet te zien is. Nu ja, om een goede foto met los haar te verkrijgen moet ik al behoorlijk wat truken uit de selfie-doos halen, want ik vind niet dat ik erg fotogeniek ben (maar dat is dan weer een andere frustratie).

Ik zou graag zo'n kapsel hebben waarvan het lijkt alsof ik er geen moeite voor heb moeten doen. Zo'n kapsel dat achteloos in een staart is gedaan, maar waarvan elk lokje op de juiste plaats zit. Of zo'n kapsel waar je eens met je hand kan doorgaan, zonder dat het lijkt alsof je uren in de wind hebt gestaan. Zo'n kapsel dat je wel eens ziet bij de hippe barista in de koffiebar. Af en toe zwier ik eens een nonchalant opsteekkapseltje op mijn Pinterest, maar in de praktijk moet ik dat niet proberen, want zo'n dingen zijn gedoemd om te mislukken met mijn fijne haren. Dus heb ik me er maar bij neergelegd dat zo'n kapsel niet aan mij is besteed.

Gisteren ging ik naar de kapper en werd het dus een halflange bob. Die ik binnenkort weer in een staartje doe.

maandag 15 mei 2017

Beter 1 bal in de hand dan 10 op de grond

Eigenlijk ben ik blij als ik lees/hoor dat ik heus niet de enige mama ben die worstelt met het hebben van twee kinderen (soms letterlijk, zoals gisteren in de douche toen Emil een dramascène afspeelde die nog steeds in mijn oren tuit... Hitchcock is er niets tegen...). Niet dat ik er enig leedvermaak in vind te weten dat andere mama's afzien, maar vooral dat ik niet de énige ben die afziet.

De lijst met dingen die ik eens zou moeten of willen doen groeit sneller aan dan dat ik er dingen van kan afvinken:
  • onkruid wieden in de voortuin;
  • bloemetjes kopen voor in de voortuin;
  • de spinnenwebben weghalen (in heel het huis);
  • de trap stofzuigen;
  • de kelder/zolder/gang opruimen;
  • de achtertuin beplanten;
  • de keukenkasten uitmesten;
  • de slinger 'Hoera, een meisje' van de muur halen;
  • nieuwe kleren kopen;
  • naar de kapper gaan;
  • mijn wenkbrauwen epileren;
  • decoratie kopen/knutselen voor Marie's eerste verjaardagsfeestje;
  • een verjaardagskroon naaien voor Marie;
  • een nieuwe, kleine handtas kopen;
  • een boek lezen;
  • de kamer van Emil schilderen;
  • doorslapen (al heb ik hier weinig zelf over te zeggen...);
  • ...
Die twee kinderen van mij groeien als kool (Marie) en spelen hun kleren kapot (Emil) waardoor ik heel de tijd doorheen het huis zit te zoeken naar passende (propere) kinderkleren terwijl de ene kleutercrisis de andere aflost en ik tussendoor nog groenten- of fruitpap zit te maken. De oudste doet geen middagdutje meer, dus op een moment van rust voor mezelf moet ik overdag niet rekenen. Als ik hem dan succesvol en educatief onverantwoord voor de tv heb weten te parkeren, kan ik de was beginnen opvouwen of moet ik even de melkflesjes in een sopje gooien. Ik let erop dat ik soms alles laat vallen om eens een moment bij mijn kinderen te gaan zitten, want anders sta ik een hele tijd op te ruimen in de keuken terwijl die twee zichzelf zitten te entertainen in de living.

Voorlopig kan ik het allemaal nog goed relativeren en houd ik mezelf voor ogen dat we allemaal gezond zijn en cliché cliché, dat is nu eenmaal gewoon het belangrijkste dat er is. Ik mag beide pollekes kussen dat ik twee kindjes mag hebben en een comfortabel dak heb boven mijn hoofd. Mijn wishlist bevat ook een aantal materiële extraatjes die heus niet levensnoodzakelijk zijn, maar feit blijft dat een beetje me-time en zorg voor jezelf nu eenmaal wonderen kan doen voor je gemoed en algeheel welbevinden.

Maar kijk, overmorgen ga ik (eindelijk) naar de kapper en ik heb de afgelopen dagen zowaar terug in mijn boek zitten lezen (dat boek waar ik vorige zomer in was begonnen zeg!). Gelukkig hebben we Pinterest nog voor de nodige peptalk zo nu en dan...






dinsdag 18 april 2017

Ik wil een poetsvrouw: YNAB to the rescue!

Dat ik geen goede punten scoor in het huishouden met twee kinderen, daarvan getuigen de handafdrukken op onze ramen en het stof op onze plinten. De basispoets geraakt meestal nog wel gedaan binnen een redelijke termijn, maar een grondige poetsbeurt van de ijskast, de kasten, de trap en god weet wat nog allemaal, schiet er altijd bij in. Het lukt me simpelweg niet om dat gedaan te krijgen. Met twee kinderen zijn wij precies continu aan het opruimen, afkuisen, eten aan het maken/geven ... en dan heb ik het ondertussen al kunnen afleren om tijdens de dag het speelgoed te beginnen opruimen!

Nu vind ik een vuil huis niet het einde van de wereld, maar thuiskomen in een proper huis zou toch behoorlijk aangenaam zijn. Dus verzucht ik al een paar maanden dat ik toch wel graag, als het enigszins mogelijk zou zijn, misschien een poetsvrouw zou willen. Financieel is dat echter niet zo evident. Met dienstencheques is een poetsvrouw vrij betaalbaar, maar aan een poetsvrouw die om de twee weken vier uur komt poetsen ben je toch al gauw 70 EUR kwijt. Wat op zich niet veel is voor een semi-proper huis (elke week zou nóg beter zijn, maar kom...), maar niettemin wel 70 EUR.

F. en ik, wij hebben eigenlijk een vrij goed loon. We verdienen ze niet met bakken tegelijk, maar we moeten ook niet klagen. We komen rond en er kunnen al eens wat extraatjes vanaf. Alleen zijn wij erg ongeorganiseerd als het op onze financiën aankomt. Ergens tussen 2013 en nu heb ik alles in zijn handen gegeven, want ik werd er soms een beetje depressief van. Een lening, verzekeringen, schuldsaldo, ... om dan van die jaarlijks terugkerende rekeningen (waarvan je telkens weer vergeet dat ze bestaan) nog maar te zwijgen. Niet bepaald dingen om vrolijk van te worden... F. deed de financiën en ik deed alsof mijn neus bloedde. Dan wou ik een kleedje en kocht dat, met enig schuldgevoel, maar ik kocht het toch. F. kocht ondertussen iets voor zijn computer en wij wisten dat niet van elkaar. Gevolg: een hoge Mastercard-afrekening halverwege de maand en F. die me vanuit de keuken toeriep: "We hebben nog maar 250 EUR voor de rest van de maand." Waarop we de afspraak maakten om zuinig te leven. Wat uiteraard niet lukt...

Op enkele blogs las ik al over YNAB (kort voor: You Need A Budget). We spreken april 2015 en ik las het bericht met enige interesse, maar deed er niets mee ('waarom niet??', vraag ik me nu af). Ik las en ik vergat het totdat ik vorige week ging eten met vriendinnen. Vriendin M. zei dat ze nu een poetsvrouw had en er zo blij mee was. Waarop ik verzuchtte "Oh, dat wil ik ook graag, maar ..." (zie bovenstaande). Waarop vriendin M. me zei "You need a budget!". Ze gaf me een uitleg waar ik helemaal enthousiast over werd!


Wat YNAB (lees: 'waajneb') is en hoe het werkt hebben anderen al goed uitgelegd (zie linkjes op het einde van dit bericht), maar de kern ervan is dat je elke euro die binnenkomt een doel geeft. Je leert zo niet alleen te sparen en te budgetteren voor je vaste kosten, maar ook voor die vervelende jaarlijkse rekeningen, kleding (bye bye schuldgevoel), onderhoud voor je auto, etentjes ... om niet meer voor verrassingen komen te staan.

Sinds ik ynab sinds vorige donderdag (ik maak er al een werkwoord van), sta ik stil bij elke euro die ik uitgeef en kan ik niet wachten tot mijn volgende loon zodat ik aan het budgetteren kan slaan. Ik hoop binnen een aantal maanden mijn eigen ervaringen te kunnen delen en misschien nog wat tips die anderen nog niet hebben gegeven. En ik heb alvast een rubriekje 'poetsvrouw' aangemaakt, zodat ik die ook al kan budgetteren!

Wil jij ook ynab'en?

Hier kan je beginnen met lezen: http://www.talesfromthecrib.be/2015/04/you-need-a-budget/
En dan dit: http://verbeelding.org/2015/04/23/ynab/
En daarna dit: http://verbeelding.org/2014/04/04/ynab-vier-maanden-later/
En dan nog dit: http://missyn.be/2016/02/1-maand-ynab-later.html
En als je er klaar voor bent: https://www.youneedabudget.com/

dinsdag 11 april 2017

Als de kleuter van huis is

Het is Paasvakantie en onze zoon is enkele dagen aan zee bij oma en opa. Hoera voor hem, maar ook hoera voor ons! Het geeft ons even de kans om ten volle van Marie te genieten, maar vooral om op adem te komen, want het gezinsleven met vier is heftig. Een baby van tien maanden die s' nachts tot vier keer wakker wordt helpt al niet. Een kleuter van drie die elke dag moe is (maar niet meer wil slapen overdag), alleen maar tv wil kijken als hij thuis is en chagrijnig wordt als we niet aan zijn wensen voldoen, helpt nog veel minder. Onze emmer zit tegenwoordig snel vol en dan wordt er al eens geroepen in ons huis (dat is een teken van onmacht zeker?). Onze buren haten ons, dat weet ik zeker...

Als we dan eens gewoon met ons drietjes zijn, is dat heerlijk. Het is kalmer, we zijn minder gestresseerd en kunnen al eens iets opruimen of poetsen. Ik heb het gevoel dat ik mijn maliënkolder kan aantrekken en op kruistocht moet om ons vuile huis te heroveren.

Het leven met maar één baby lijkt op zo'n momenten het makkelijkst dat er is (hoewel ik me dat niet per se zo herinner van in de tijd toen we effectief nog met drie waren). Vrijheid! Rust! Naar boven gaan zonder achtervolgd te worden! Zelfs met een baby die pas kruipt en op ontdekking gaat doorheen het huis. Man man, wat geniet ik van deze dagen!

Het is opkijken tegen en uitkijken naar het moment dat hij terug thuis komt. Dan moeten we weer de strijd aangaan met onze wispelturige kleine man. Maar dan kan ik wel terug mijn neus begraven in die heerlijk blonde haartjes van hem.